Konkurs jednego wiersza 18.01.2023 r

Sat, 04 Feb 2023 13:15:00 +0000

W dniu 18.01.2023 r., po występie zaproszonych poetów odbył się konkurs jednego wiersza.
Pierwsze miejsce zajął wiersz „Przemijanie” Teresy Pożarowszczyk, drugie – wiersz „Złodziejka” Barbary Felczak, trzecie miejsce jury przyznało Zbigniewowi Smus za wiersz „Poza nim”. Wyróżnienia otrzymali Antoni Grycuk za wiersz Wilk” i Jolanta Grotte za wiersz „Na rozstajach dróg”.

Przemijanie

Bez zatrzymania pędzimy

Wciąż się spieszymy

I jeszcze słychać ten szum

ten wiatr, ten śpiew

Odgłosy w mieście

krzyki i piski

pociągi i samochody

tu skrzypi, tam trzeszczy, wrzeszczy

coś warczy, ktoś kicha, coś gra

Tylko tych naszych tęsknot usłyszeć nie można

Paradoks taki, że książki mówią głośno

Wołają, kuszą strofy

i parki wokół

I pełne jesieni wszystko

W kolorach rudych, żółtych i brązach

ziemia się mieni

W barwach płomiennych

A pod stopami szeleści

przesuwają się liście

zmierzają ku zniszczeniu

Patrzę, a tu życie obok mija

i ta sekunda jest już w przeszłości

i to przemijanie

Tylko gdzie ta dusza zostanie?

To ta droga, w głowie, w emocjach, w myślach

w burzy sumień

Jak zatrzymać ten wehikuł czasu?

Zahamować ten pęd

Zobaczyć błękit nieba

i spotkać ciszę

Ukoić serce

Podsumować

Odnaleźć to co najważniejsze

Bo nie ma końca

jest dzień, słońce i Zmartwychwstanie

Złodziejka

Tak przyznaję się

Nie mam nic na swoją obronę

W tamtym momencie nie dbałam o jutro

Gdy przechodziliśmy przez jesienny park

i noc tak czule żegnała miniony dzień

włamałam się do jego kieszeni

gdzie ukrywał lewą dłoń

i ukradłam odrobinę ciepła

i tak bardzo powstrzymywałam się

przed ponownym naruszeniem

nietykalności cielesnej

Musiałam patrzeć jak moje słowa

rozbijają się na szybie zimnych oczu

strącał je z płaszcza za koleją

jak niechciane paprochy

co szpecą wizerunek

wtedy dotarło do mnie

że w życiu za mało cenimy

rzeczy których nie zrobiliśmy

Barbara Felczak

Poza nim

Ostatnia kartka

oderwana

szybkim ruchem

skaleczonej dumy

spadła cicho z kalendarza

okrutnie raniąc wręcz łaskocząc

szyderczym uśmiechem

smutne dni

tragicznie zakończone

ostatnie trzy tygodnie upojnej sielanki.

Skwierczące iskierki w kominku

spoglądają na zmiętą w małą kulkę

białą kartkę

przed chwilą były

na niej tylko pragnienia

niezrozumiane bełkoty nadziei.

Ona wie czego

pragnie jeszcze człowiek.

Rachunku od serca dla duszy.

Drżące dłonie podtrzymują

resztki wiary

odchodzącej korkociągiem ciągu

on płacze

początek roku wyzwala

oczekiwane wspomnienia

pod kreską wylicza

tragiczne rany sumienia

a może niezrealizowane pragnienia.

Biała kartka zmięta w małą kulkę

na niej tylko

nieczytelne literki cyferki

zostały marzeniami

odchodzącego roku.

Usłyszał

chciał uwierzyć

"będzie dobrze wróć".

Prostująca się pod wpływem

niebiańskich iskierek ciepła

biała kartka papieru nabrała rumieńców.

Spadła kartka z kalendarza

Dając zadumę. Refleksję jutra.

Zbigniew Smus

Jolanta Maria Grotte

Na rozstajach dróg

W daleką podróż Cię odprowadzam,

Bo przeminął Twój ziemski czas,

A dusza wzniosła się nad codzienność

I żegna srebrzystą pieśnią aniołów.

Dla Ciebie Jasiu posadzę przy grobie

Jaśmin, co słońcem zakwitnie.

Zapachem pocałuje mnie, gdy urośnie,

Grzejąc usta zatopione w modlitwie.

Czekaj z wieczornym pacierzem.

Przyjdę, gdy Bóg mnie zaprosi.

Przyniosę na stół wonny bukiet,

Zerwany w cieniu wiecznej miłości.

WILK

Wilk wyszedł z lasu, bo wezwał go głód,

by zapolować i jeść.

Dostrzegł ofiarę, więc zbliżył się i...

poczuł dzikości swej zew.

A los dał mu sarnę i… kły.

Dalej wiesz, spełnił się wilczy byt.

Odchodząc z miejsca posiłku, był syt.

Marzył ułożyć się spać.

Ale natrafił na sarenki trzy,

matki szukały, by żyć.

Wilk stał, bo zrozumiał to, że

teraz on jest ich ojcem po kres.

Jak żyć, jak to znieść,

by powstrzymać zew?

Jak dbać, karmić jak

ojcem jadła być?

Bezpieczeństwo dać,

by wychować je.

Nawet kiedy głód

po wnętrznościach rwie.

Począł uciekać, a niosła go krew,

wbiegł na najwyższy tam szczyt,

nocą, gdy księżyc oświetlał mu łeb,

na całe gardło jął wyć.

Od tego czasu, gdy ruszał, by jeść,

zatracał siebie, był zły.

Potem powracał o sarenki dbać,

czuł, że zabija wśród swych.

Więc ból wzrastał w wilku co dnia.

Dziki zew przeistoczył się w strach.

Znane mu wilki widziały ten stan,

współczuły ze wszystkich sił.

Idąc polować, walczyły co tchu -

ale ze sobą, by żyć.

Więc ból wzrastał w wilkach co dnia,

dziki zew przeistaczał się w strach.

I kiedy księżyc oświetla ich świat,

wyją do niego co sił.

Czy ten wariatem, co krzyczy do gwiazd,

czy drugi, co nie czuje nic?

Antoni Grycuk

Antologie i almanachy Klubu Literackiego "METAFORA"

Mon, 30 Jan 2023 21:46:00 +0000

Muza i MY 2017.pdf

klub literacki Metafora - archiwum tekstów

Konkurs jednego wiersza 18.01.2023 r

Antologie i almanachy Klubu Literackiego "METAFORA"